Prawo

     Handel oraz produkcja a także badanie bezpieczeństwa kosmetyków jest regulowana prawnie. Z dniem 10 lipca 2013 r. przestała obowiązywać ustawa o kosmetykach z 2001 r. Zastąpiona została przez Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczące produktów kosmetycznych. Zmiany te mają wprowadzić jednolite prawo i polepszyć ochronę zdrowia. Według tych rozporządzeń produkty kosmetyczne muszą być bezpieczne w normalnych lub dających się racjonalnie przewidzieć warunkach stosowania. W załącznikach do rozporządzenia znajdują się substancje dozwolone w ograniczonych ilościach do specjalnych zastosowań (zał. III), lista konserwantów (zał. V, barwników (zał. IV), filtrów UV (VI) dozwolonych do użytku w ograniczonych ilościach.

     Do oceny bezpieczeństwa kosmetyków już nie tak jak było wcześniej na zwierzętach stosowane są testy alternatywne zatwierdzone przez Europejskie Centrum Uznawania Metod Alternatywnych (ECVAM).
     Na terenie UE organem doradczym w sprawie bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego i środowiska jest Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów (SCCS) utworzony decyzją Komisji. Jest to organ składający się z grupy naukowców weryfikujący badania dotyczące składników kosmetyków i wydający decyzje w sprawie ograniczenia stosowania surowców ze względu na występujące podrażnienia czy toksyczność.
     Każdy preparat dopuszczony do sprzedaży musi posiadać certyfikat czystości mikrobiologicznej oraz certyfikat trwałości mikrobiologicznej przez deklarowany czas po otwarciu opakowania.
     Na opakowaniu kosmetyku maja znaleźć się informacje jak: instrukcje użycia i usuwania, okresu ich przydatności do użycia, wykaz składników. Informacje te mogą być podane na opakowaniu zewnętrznym bądź etykietach lub też dostępne w miejscu zakupu. Wykaz składników poprzedzony jest określeniem „ingredients”.
     Składniki w wykazie wymienia się w porządku malejącym, według masy w momencie ich dodawania do produktu kosmetycznego. Składniki o stężeniu mniejszym niż 1 % mogą być wymienione w dowolnej kolejności po składnikach, których stężenie jest wyższe niż 1 %. Kompozycje zapachowe i aromatyczne oraz surowce, z których je wytworzono, określane są terminem „parfum” lub „aroma”. Wszystkie składniki zastosowane w postaci nanomateriałów są wyraźnie wskazane w wykazie składników. Wyraz „nano” podaje się w nawiasie po nazwie składnika. W przypadku barwników stosuje się nazewnictwo CI (Colour Index) + numer.
Konsument powinien być chroniony przed wprowadzającymi w błąd oświadczeniami, dotyczącymi skuteczności i innych cech produktu kosmetycznego dlatego też deklaracje marketingowe na opakowaniach powinny być potwierdzane badaniami skuteczności produktu.
Nie testowane na zwierzętach
     Według Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady na opakowaniu produktu lub dołączonej do produktu kosmetycznego informacji, oznaczenia, że nie był on testowany na zwierzętach, mogą znaleźć się, gdy producent i jego dostawcy nie wykonywali ani nie zlecali wykonania testów na zwierzętach gotowego produktu kosmetycznego, prototypu ani żadnego z jego składników, a także gdy nie zawiera on składników testowanych przez innych producentów na zwierzętach w celu wytworzenia nowych produktów kosmetycznych.1
1ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczące produktów kosmetycznych

Przeczytaj także